سیزدهم مهرماه ۱۴۰۴، اعضای انجمن صنفی شرکتهای حمل‌ونقل بین‌المللی ایران با حضور در مجمع عمومی و رأی خود، مسئولیتی را بر دوش هیئت‌مدیره‌ای گذاشتند که امروز یک سال از آغاز کار آن می‌گذرد.
به همین مناسبت، پیش از هر سخنی وظیفه خود می‌دانم از همه عزیزانی که برای برگزاری آن مجمع، حضور شایسته اعضا و فراهم شدن زمینه یک انتخاب صنفی و مسئولانه تلاش کردند، صمیمانه قدردانی کنم؛ از کسانی که آمدند و رأی دادند، از آنان که مسئولیت پذیرفتند و از همه کسانی که فارغ از نتیجه انتخابات، حرمت رأی اعضا و اعتبار انجمن ایران را پاس داشتند.
این یک سال، سالی عادی نبود.
تقریباً همزمان با آغاز مسئولیت هیئت‌مدیره، اسنپ‌بک و بازگشت تحریم‌ها، شرایط تازه‌ای بر اقتصاد و تجارت کشور تحمیل کرد. پس از آن، حوادث دی‌ماه، قطعی و اختلال گسترده اینترنت و مشکلات متعدد کسب‌وکارها پیش آمد و هنوز از آثار آن عبور نکرده بودیم که جنگ رمضان آغاز شد؛ شرایطی که تجارت، مسیرهای حمل، مرزها و زنجیره تأمین کشور را با دشواری‌های کم‌سابقه‌ای روبه‌رو کرد.
اما اینها را نه برای توجیه عملکرد، که برای یادآوری شرایطی می‌گویم که این هیئت‌مدیره در آن مسئولیت پذیرفت و کار کرد. ارزش آنچه انجام شده و آنچه انجام نشده، باید در متن همین روزها سنجیده شود.
در این مدت تلاش کردیم انجمن در میدان باشد؛ از مرزها و ترانزیت تا گمرک، بیمه، مالیات، تأمین اجتماعی، آموزش و مقررات. در برابر آنچه منافع شرکتهای حمل‌ونقل بین‌المللی را تهدید می‌کرد سکوت نکنیم، مطالبات اعضا را تا مراجع تصمیم‌گیر دنبال کنیم و ارتباط انجمن با تشکل‌های کشورهای همسایه و نهادهای بین‌المللی را گسترش دهیم.
در این مسیر، اعضای محترم هیئت‌مدیره و بازرسان، دبیر و خزانه دار و پرسنل زحمتکش انجمن ، کمیسیون رسیدگی به اختلاف اعضا ، روسا و نواب بخش ها و همکاران بسیاری، هر یک گوشه‌ای از کار را گرفتند؛ از جلسات و پیگیری‌های روزمره تا مأموریت، مذاکره، بازدید و حضور در مرزها و میدان عمل. بخش قابل توجهی از آنچه در این یک سال انجام شد، حاصل همین کار جمعی بود و از همه آنان صمیمانه سپاسگزارم.
بی‌تردید بی‌نقص نبوده‌ایم. برخی کارها به نتیجه رسیده، برخی همچنان در حال پیگیری است و در مواردی نیز به نتیجه‌ای که می‌خواستیم نرسیده‌ایم. کارنامه این یک سال پیش روی اعضاست و قضاوت درباره آن، حق آنان است.
و در این میان، از منتقدانمان نیز صمیمانه تشکر می‌کنم؛ از کسانی که پرسیدند، تذکر دادند، مخالفت کردند و عملکرد ما را زیر نظر داشتند. باور دارم نقد دلسوزانه و مطالبه‌گری اعضا نه مزاحم یک تشکل، بلکه نشانه زنده بودن آن است. ممکن است در روش‌ها و نگاه‌ها اختلاف داشته باشیم، اما آنچه باید فراتر از همه اختلاف‌ها بماند، منافع صنف و حرمت و کیان خانه مشترکمان، انجمن ایران، است.
امروز، یک سال پس از سیزدهم مهر، شاید بیش از روز نخست به این باور رسیده باشم:
انجمن متعلق به هیچ فرد، گروه یا هیئت‌مدیره‌ای نیست؛ اعضا صاحبان واقعی انجمن‌اند و مسئولیت ما، امانتداری از اعتماد آنان است.
به احترام همه کسانی که سیزدهم مهر ۱۴۰۴ برای انجمنشان آمدند، رأی دادند، مسئولیت پذیرفتند و مسئولیت سپردند؛
و به احترام همه همراهان، همکاران و منتقدانی که در این یک سال، حواسشان به انجمنشان بود؛
صمیمانه سپاسگزارم.
احسان ملک‌زاده
رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنفی شرکتهای حمل و نقل بین المللی ایران
